Karla kaplı o yokuştan aşağı bende kaydım.

Sitelerle kaplı bi şehrin çocuklarıyız çoğumuz yurtdışında yaşadığım dönemdede apartman çocuğuydum istanbul a yerleştiğimizde de apartman çocuğu sıfatım devam etti.Allah razı olsun ailem hergün parka götürür haftasonları hep bi aktivite ile geçerdi ben şanslı bir ''apartman çocuğu''ydum.Benim en büyük şanslarımdan biri uzun yıllar evimizde televizyon olmamasıydı biz akşam yemekleri ritüeli olan akşamları çay eşliğinde sohbetini yapan bi aileydik.

Annemin dostları komşularıdır mesela bi ayşe teyzemiz var ayrı bi dünya bu kadar çok konuşup hem güldüren hemde kendini sevdiren bi hatun yoktur sürekli bi organizasyon yapar sadece kendi evinde yapmaz diğer komşuların evlerine gidilcekse bi kahvaltı organizasyonu varsa Ayşe teyzeden sorulur.Dün kahvaltıda beraberdik yine çok güldüm Ayşe teyzeme.

Sonra ciciannem var o ayrı bi dünya benim için anne yarısı ötesi yok.Cici annemde komşumuz ama evinin evimden farkı yoktur çok fikrini aldığım evi evim gibi kokar o derece.Evine gidip acıktım diyebileceğim nadir insanlardan biri.

Biz şanslı azınlığın içindeyiz çünkü etrafımızda ki sitelere bakıyorumda sanki insan yaşamıyor betonların içinde kaybolmuşlar beton olmuşlar yoklar.Çocuk sesi yok olsa rahatsız oluyorlar zaten.Parklar desen bomboş.

Bugün farklıydı ama dünde.Karın yağması herşeyi değiştirdi insanlar betonların arasından çıktı.Bizim apartmanın çaprazında bi yokuş var bu kadar kara dayanamadı tabii ve bir piste dönüştü.Özellikle gece yarısından sonra karanlığın verdiği gizlilikle herkes kendini oraya attı poşetle kayanda vardı kızakla kayanda anne de vardı babada 4 yaşaında çocukta vardı gençte vardı yaşlıda.

Ben yoktum bu aralar erkenden uykum geliyor uykulu gözlerle onlara baktım ve uyudum ama bugün öğleden sonra cici annemin 13 yaşında ki oğluyla ki kardeşimden farkı yoktur doğumundan itibaren evimizde elimizde büyüdü derler aynen öyle gerçek prensim o benim!Onunla attık kendimizi karlara önce kafamı kara gömdü sağolsun ardından bizde soluğu yokuşun başında aldık.Bi abimin kıyağı sayesinde elde ettiğimiz kızakla kendimizi bıraktık aşağı!20 li yaşlarında bi kızım keyfim yerinde Elhamdülillal acılarım yaralarım var elbette imtihan dünyası sonuçta ama bugün ordan aşağı kayarken ne sıkıntım vardı ne derdim ben ben bile değildim neşe mutluluk huzur adına ne derseniz deyin oydum ben.

Çok defa kaydım etrafımda en büyüğü 12 yaşında oan çocuklarla bazısı bayağ uzak oturuyor sırf kaymak için gelmişler çığlık atıyorlar, sohbet ediyorlar, kıpkırmızı burunlarıyla acayip şekerler ve hepsinden önemlisi çocuklar çocukluklarını yaşıyorlar dünya umurlarında değil tıpkı benim gibi.Bugün onlardan biri olduğum için çok mutlu oldum oblardan çok daha büyük olmamı umursamamaları ama bana yardım etme çabalarıda takdire şayandı hepsi kaymanın püf noktalarını öğretti bana.

Ben bugün öğleden sonra güneşin ışıltıları altında 12 yaşında oldum.Baktım ki aslında hiç büyümemişim.Bi kez daha sevdim kendimi ve şükür ettim Rabbime.

Sonuç:Elhamdülillah çocukluğumu yaşadım ama okulda çok fenaydım gözlüklü ve ''çalışkan'' öğrenci var ya hani hocanın sağ kolu, boyu uzun olduğu için sınıfta ki herkesten büyük görünen kız işte o bendim.

İlkokul arkadaşlarıma sesleniyorum sizi hocaya şikayet ettiğim için pişman değilim yine olsa yine yaparım.

Amine!*

01022012/1502çarşamba