Bende kendime mavi rengi seçtım sarı Power ranger da kızdı kendime onu sectım barbielerime gelince onların başları ve gövdeleri bir arada durmuordu zaten.Zaten hayatım boyunca oyuncaklarını kutularda yıllarca saklayanları hiç anlayamamısımdir onlar oynamak için değil mı yanı annemın bıdı bıdı teyzenın kızının barbısı kutusunda nasılda saklıyor asla mantığıma uymuyordu ben sonuna kadar oyuncaklarıyla oynayan ve sömüren bı çocuktum pişman mıyim asla! Maviyi seçmiştım hatta odamı bile mavi renge boyatmıştım su gozyüzü mavisi olanından hani uçuk uçuk.Bi hata vardı bu renkte, soğuktuda zaten daha sonra daha büyük bi odaya terfi ettim “mavi duvarli” odamı misafir odasına dönüştü.Lilayı sevdim sonra o da çok zor bı renkti nedense bende depresif etkilere sebep oluyordu.
Bu arada büyüdüm kimine göre çok kimine göre hiç ama büyüdüm ve pembeden kacamayacağımı anladım.Benim pembemin tonu farklıydı hatta adımı bile “tozpespembe” yaptım tozpembeyle, pespembenin karışımı belki her şey bittikten sonra geriye kalan tozda ki o pembeydi ama “tozpespembe” ydim işte.
Bi çok rengi severim aslında gri dışında.Hayata keskin çizgilerle bakan bı ben için gri çok arada kalmışligi, sisleri, insanların arkasına saklandığı yalanları hatırlatıyor geçen yıla kadar kıyafetlerımde bile tercih etmezken artık benim de “gri”lerim var, hayatımdan çıkmış “gri” lere ithafen.
Aslında düşünüyorum da benİm bu pembe, toz, pespembe takıntım belkıde büyüklerin “40 defa söylersen gerçek olur” masalına dayanıyordur hani pembem kırklanırda tozpembe, pespembe bı hayatım olur kim bilir.
Sonuç:Pembeyı çok sevsekte kırmızının yeri ayrıdır gönlümüzde bı narçiçeği olsun kan kırmızısı olsun ama olsun muhakkak.
Amine !*
09012012/2157pazartesi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder