iş güç yanında da mutluluk olsun.

Hayatta tek bir iş yapacaksın ve en iyisini yapacaksın.Genel söylem budur.Sanki herkes istediği işi istediği hayatı yaşıyormuş gibi.Kendimden biliyorum Haziran ayında bi fakültenin bi bölümünden mezun oldum.Üstelik her açıdan tatmin edici bi mesleğim var lakin aylardır çalışmıyorum çünkü mesleğimi sevmiyorum işin korkunç tarafı şu ki en başa dönsem ne seçersin dediklerinde ne istediğimi de bilmiyorum yani büyük bi aşkla hangi mesleği yapardım bilmiyorum.Hangimiz biliyor ki.

Okula ilk başladığım dönemlerde böyle değildim üniversiteye gidiyorum arkadaşlar gezmeler tozmalar stajlar teyyy teyy teyyy modundaydım.Kulüp çalışmalarımı dersin dünyayı kurtarmak için üye olduğum zırt pırt yerler mi dersin heryerde vardım.Hem okudum hem çalıştım hem eğlendim kısacası lakin dördüncü sınıfa geldiğimde bi baktım ki okul bitiyor, üstelik çocukluğumdan beri bildiğim ve emin olduğum tek şey üniversiteye gidecek olmamdı büyüklerimizin vasiyeti gibi bişeydi bu bize ama bitmişti yani hedefe ulaşmış okulu bitirmiştim ve daha da kötüsü ben hayatımı bu işi yaparak geçirmek istemiyordum hala da istemiyorum.

Geçenlerde dostlarımdann biriyle tatile gittik daha doğrusu onun üç gün izni vardı attık kendimizi altınoluğa ve kesinlikle hayatımda geçirdiğim muhteşem vakitler arasında ilk üçe girer o kadar eğlenceli o kadar kafa dinlendirici vakitler geçirdim.Ama sonradan öğrendim ki dost kişisinin zihninde sürekli işe gitme fikri orda ki mutsuzluğu varmış bu durumda da benim tatilden aldığım lezzetin yüzde ellisini alamamış belki de.

Geçenlerde gittiğim bi iş görüşmesinde mesleğimi on yıl sonra nerede gördüğümü sordular bende teknolojinin geliştiğini belki de ilerde bize ihtiyaç olmayacağını söyledim karşımdaki yetkilinin pek hoşuna gitmedi bu cevap zırt pırt bi sürü şey anlattı şimdi düşünüyorumda mesleğime karşı olan sevgisizliğimden sebep bi on yıl sonra yok olduğunu düşünüyorum oysa ki dünyanın kuruluşundan beri belkide var olan ve kıyamete kadar ihtiyaçları olacak insanların bize.

Üniversiteye girebilmek için herşeyden vazgeçecek olanlar var hatta bir işe girebilmek için ve şu an şımarıklık yapıyorum belki de ki gerçekte de şımarığımdır.Ama hisettiklerim bunlar.

Tek bildiğim bi çok rengin tadına bakmak istediğim.Mecbur değilim çalışmaya ve bu şansı kullanıp gerçekte ne istediğimi öğrenmeye çalışcam.Kariyer odaklı bi hayatım olmayacağı konusunda kendime güveniyorum hayatımın huzur ve mutluluk odaklı olacağı muhakkak eğer bunu sağlayan ev hanımı olmaksa onu seçmekte de şüphe etmem.Belki de yazmaktır kaderim, belki de bi gün uyanıcam ve mesleğime aşık olucam bilmiyorum.

Aslına bakarsanız bu belirsizlik, hayatın getirceklerini beklemek ne olduğunu bilmemek ve her an olabilecek süprizler muhteşem!Her sabah uyanıp günün sonuna kadar hayatının değişebileceği fikri kanın daha hızlı akmasına sebep kalbin tık tık sesine sebep ruhun pembesine sebep.

Sonuç:Yarın ölebilirim hatta şimdi ardımdan insanların gülümseyen bi ben hatırlamalarını isterim ama herkes beni sevmek zorunda değil çünkü benim sevdiğim kişilerde az ve öz.

Elhamdülillah aldığım ve verebildiğim her nefes için!

Amine!*

30012012/2223pazartesi