Pazartesi Sendromu Gibi Gibi

Ben her türlü sıkılırım.

Gül gibi işim var tabii şimdilik. Ameliyathanede hemşirelik yapmaya başladığımda da herkese mutlulukla çiçekler açarak anlatıyordum ayyy şöyle keyifli böyle güzel, her şey uçuş uçuş. Tabii ameliyatha dediğinizde insanların aklına sadece kan gözyaşı ve bi o kadarda kanlı organlar geldiği için hayretle aldığım zevkten benim akıl sağlığımdan şüphelenmiş olsalarda başlarda her şey benim için güzeldi. Tabii sonra mastera başlamam işlerin daha da yoğunlaşması ve en önemlisi orda hayal ettiklerme ulaşamayacağımı görünce, bi de üstüne makyajsız babamın pijama üstüyle 1karış suratla uyuku uyku diye inleye inleye işe gitmeye başlayınca eee bari ayrılayım eğitim daha önemli tez yazacağım deyip işten ayrıldım. Eve gelip bütün acımı ev ahalisinden çıkarmamda etken oldu tabii annem en son terlik fırlataraktan ben mi çalış dedim sana ayrılcaksan ayrıl ya da zırlamayı kes demeside etkili olmuş olabilir o kısım muamma.

Neyse sonuçta işten ayrıldım. Yeğenim kendisi www.coluklucocuklu.com da yazan biricik şahsiyet. Derin muhabbetimize karşılık iş hayatımın yüzde90 lık kısmını “gaspetme”sinden kaynaklı görüşmelerimizin azlığı hatta şöyle demem gerekirse 9 ayda iki kere görüşmüşüzdür cinnet noktasına gelip canıma okumuştu öle böle değil çocukluğumdan girdi gelecekteki benden çıktı neyse ki işten ayrıldım, daha çok sevdi beni. Kardeşi evlenecekti yani benim canım minik yeğenim burnunu sevdiğim J Düğünde çok şükür benim yok izindi yok zırttı yok pırtı dertlerim olmadan güle oynaya arada ağlaya zırlaya yaptık.  Her şey pek yolundaydı.

Bu işe girmemde katkısı pek çoktur kendisinin çünkü buradan aradıklarında açmamıştım onun ısrarıyla geri aradım ve bugün buradayım. Gayet iyiyim düşünsene işteyim ve bloguma yazı yazıyorum. Sabah çok erken gelmeme gerek yok. Ama yine de zor. Dün yeğenimde konuştuk bugün için ama ben işten akşam dönüyordum ve yarın muhasebe vizem olduğu için planlar yattı tabii. Niçin çünkü ben çalışıyorum ders çalışmam lazım üstelik onlar öğleden sonra gelecekti ve işim olmasaydı koskoca bir günümüz olacaktı bıcırıklarla takılacak ve yarında işim olmadığı için ders çalışabilecektim. Bi şekilde telafi edilir ama bunlar zamanla birikince yük oluyor insana. Ne biliyim sabahın kör karanlığında kalkmak o korkunç otobüslerde yolculuk yapmak bi ekrana bakmak uzun uzun ve gözlerinin bozulması onunla bununla uğraşmak bi yandan okula gitmek gece pestilin çıkmış halde eve gelmek. Tüm bunları kariyerimiz için başarılı biri olmak için yapıyoruz gelecekte daha çok sorumluluk daha çok uykusuz gece belki biraz fazla nüfus elde etmek için belki koltuk için belki vatana millete hayır belki de daha çok para için belki de hepsi için. Ama bunları yaparken sevdiklerimize daha az vakit ayırıyoruz, ayırdığımızda da onların işleri olabiliyor falan filan. Geçende dersden geç çıktım saat 10 gibi evde oldum. Duştu yemekti çaydı derken saat oldu 11buçuk baktım ki sadece iyi geceler diyorum anneme sadece iyi geceler. Düşünebiliyor musunuz, koskoca günün ardından sadece iyi geceler. Bu kadar dramatize etmiyim günde çok kez arayıp annemin telefonumu yüzüme kapatmasına neden olacak boş sohbetler yapıyorum J ama anladınız ne demek istediğimi.

Aslında konu bu değildi nerden geldim bilmiyorum. Bence okuyalım iyi yerlere gelelim güzel kariyerlerimiz olsun ama sevdiklerimizi de ihmal etmeyelim. Ben bencil kötü bir kızım o ayrı ama hayat şartları işte trafik bile etkili istanbulun iki ucu arasında ki mesafe Türkiye nin iki ucu arasındaki mesafeden daha uzun olabiliyor. Şöyle bişeyde var bazen yıllardır görüşmediğim dostlarla buluşuyorsun bakıyorsun sanki dün ayrılmışsın gibi belki de önemli olan kalbinde nereye koyduğundur. Kalbindeyse her daim seninledir. Sende onunlasındır.

Ne dedim bende bilmiyorum ama bi iç döküş oldu sonuçta kariyere devammmmmm J

Sonuç; makyaj yapmakla yapmamak arasında ki fark 10-15 dakika daha fazla uyumak yada uyumamak ben bu aralar uykuyu tercih ediyorum. Hem daha doğal hem sabah soğuğu yüzümü daha dinç yapıyor. Uyuyorum.

Amine!*

1811131058/pazartesi